Η λέξη μύθος έχει την ίδια ρίζα με την μύηση. Η Θεά Αθηνά μυεί διάφορους ήρωες, σύμφωνα με τα έργα του Ομήρου. Αυτό σημαίνει ότι για να καταλάβει κανείς την έννοια ενός μύθου, πρέπει πρωτίστως να μυηθεί σε λέξεις κλειδιά που θα αποκαλύψουν την ερμηνεία του. Ο Μέγιστος μύστης μεταξύ των ανθρώπων, ο Ορφέας, μυούσε με συχνότητες λέξεων, ρυθμού και μουσικής της λύρας του.

Μελετώντας τους άθλους του Θησέως, παρατηρούμε την εντυπωσιακή μυθική του πορεία, από την Τροιζήνα προς την Αθήνα. Ήταν πριν από 3600 ή κατ’ άλλους πριν 6000 χρόνια, που αναδύεται ένας νέος ήρωας, ο νεαρός Θησεύς. Εμφανίζεται ως ένα δυνατό παιδί, που πάνω στην ήβη του, σηκώνει ένα βαρύ βράχο και αποκαλύπτει το ξίφος και τα σανδάλια του πατέρα του, του βασιλιά των Αθηνών Αιγέα. Αρματωμένος με το όπλο (ίσως την γνώση του πατέρα του), φορώντας τα σανδάλια ή όπως θα λέγαμε σήμερα, «μπαίνοντας στα παπούτσια του πατέρα» του ή βαδίζοντας στα χνάρια του, ξεκίνησε και πήγε να τον βρει στο βασίλειό του. Οι ομοιότητες με τον χθεσινό μύθο του Βασιλιά Αρθούρου είναι πολύ μεγάλες.
Ξεκινά λοιπόν από την Τροιζήνα και ακολουθεί τον δρόμο προς την Αθήνα. Εκεί θα συναντήσει και θα σκοτώσει διαδοχικά 5 τρομερούς ληστές.

Ο μύθος  λέει ότι κανένας από τους οδοιπόρους δεν γλίτωνε από αυτούς τους ληστές. Εδώ γεννιούνται στον μελετητή της μυθολογίας εύλογα ερωτήματα, όπως: Αν δεν γλίτωνε κανένας περαστικός απ’ τους φοβερούς και αδυσώπητους ληστές, ποιος γνωστοποίησε την κατάσταση;
Αν από την άλλη μεριά η ύπαρξη των ληστών ήταν γνωστή τότε γιατί οι ταξιδιώτες δεν επέλεγαν την ασφαλέστερη θαλάσσια οδό;
Επίσης γιατί οι ληστές, χρειαζόταν να δέσουν τους διαβάτες, να τους πετσοκόψουν και να τους διαμελίσουν μόνον και μόνον για να τους ληστέψουν;
Η επισταμένη μελέτη του μύθου, μας οδηγεί σε έναν σπουδαίο αποσυμβολισμό.

Ας δούμε λοιπόν βήμα βήμα το χρονικό της συνάντησης του Θησέα με τους ληστές.
Ο πρώτος που συναντά στο διάβα του είναι ο Περιφίτης ή Κορυνίτης. Αυτός χρησιμοποιούσε μια ράβδο ή κορύνη, με την οποία υποτίθεται χτυπούσε τους περαστικούς, τους σκότωνε και μετά τους λήστευε. Τι πιο φυσικό για έναν ληστή; Ο Περιφίτης είχε στήσει το καρτέρι του σε ένα πολύ δύσβατο σημείο της διαδρομής Αθηνών – Κορίνθου, όπως και όλοι οι υπόλοιποι ληστές.  Σε σημεία δηλαδή που οι οδοιπόροι ταλαιπωρούνταν για να τα διαβούν και συχνά τραυματίζονταν.  
Μήπως λοιπόν η ράβδος του ληστή δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά ο Ασκληπικός μοχλός που μεταχειρίζονται αρκετοί οστεοπαθολόγοι  για να μαλακώσουν κάποιες χρόνιες συσπάσεις;

Ο επόμενος που βρίσκει στην πορεία του, είναι ο Σίνης ο Πυτιοκάμπτης. Αυτός έδενε τα πόδια των οδοιπόρων σε λυγισμένα κλαριά πύτης δηλ. πεύκου ή ίσως κυπαρισσιού. Μετά έκοβε ξαφνικά τα σχοινιά που κρατούσαν τα κλαριά, και εξεσφενδόνιζε τον άμοιρο περαστικό στον άλλο κόσμο.  Στην πραγματικότητα όμως, μήπως αυτός ο ληστής ήταν ο «πρακτικός» γιατρός που μας πρωτοέδειξε τον τρόπο ανάταξης, δηλαδή επαναφοράς στην θέση του, του γοφού, μίας αρθρώσεως που καμιά φορά εκτοπίζεται όταν σκαρφαλώνουμε βουνοκορφές;

Αν ο ταξιδιώτης κατάφερνε να επιζήσει από τον τρομερό Σίνη... ο επόμενος αδελφός ήταν ο Σκίρων.
Το όνομά του σημαίνει πετρώδης ή Πέτρος. Αυτός είχε στήσει τα λημέρια του σε μία στενή και βραχώδη περιοχή της διαδρομής, με το όνομα Κακιά Σκάλα. Επρόκειτο για σεισμογενή περιοχή, που πάντα είχε κατολισθήσεις μέχρι την θάλασσα. Ο μύθος λέει ότι ανάγκαζε τους ταξιδιώτες να σκύβουν για να του πλένουν τα πόδια. Μετά τους έδινε μία κλωτσιά και τους έριχνε στην θάλασσα, όπου τους έτρωγε μια τεράστια χελώνα. Εδώ γεννιέται ένα νέο ερώτημα: Τι είδους φυτοφάγο ζώο ήταν αυτό, που περίμενε εκεί καρτερικά για να φάει ανθρώπους κάθε τρεις και λίγο;
Ας δούμε λοιπόν μια διαφορετική, αποσυμβολισμένη εκδοχή του μύθου: Οι ταξιδιώτες φορτωμένοι, προσπαθώντας να περάσουν την κατολισθαίνουσα πλαγιά, πάθαιναν ένα είδος λουμπάγκο και ζητούσαν βοήθεια από τον αναμένοντα γιατρό.
Συγκρίνοντας την συμπεριφορά του Σκίρωνα με τις θεραπευτικές μεθόδους τις οστεοπαθολογίας βλέπουμε ότι ο οστεοπαθολόγος, μετά την εφαρμογή της θεραπείας,  ζητά από τον ασθενή να κάνει μία επίκυψη. Αν το καταφέρει σημαίνει ότι η αγωγή πέτυχε. Αν όχι, τον σηκώνουμε και τον επανατοποθετούμε στο κρεββάτι (σπρώχνουμε), για περαιτέρω θεραπεία. Αν πάλι ο Σκίρων δεν μπορούσε να συνεφέρει τον διαβάτη, τον έσπρωχνε ή τον σήκωνε στα χέρια του, τον  κατέβαζε από την Κακιά Σκάλα και τον έβαζε σε ένα σκάφος, σκύφος, καύκαλο μεγάλης χελώνας για να ολοκληρώσει το ταξίδι του.

Ο επόμενος στην διαδρομή, κάπου στον Κορυδαλλό, ήταν ο Προκρούστης. Κατά τον μύθο, το αρρωστημένο του μυαλό επινόησε ένα διαχωριζόμενο τραπέζι όπου έδενε τον «άτυχο»  περαστικό και, αν ήταν μακρύτερος απ’ το τραπέζι του έκοβε τα πόδια, αν ήταν πιο κοντός τον τραβούσε για να τον φέρει στο ίδιο μήκος με το τραπέζι. Επακόλουθο ήταν να τον ακρωτηριάσει. Γλίτωναν μόνο αυτοί που ήταν ίσοι με το μήκος του κρεβατιού, άρα ευθυγραμμισμένοι.
Αυτό το τραπέζι μοιάζει εξαιρετικά με την τράπεζα έλξεων της οστεοπαθολογίας, όπου ο γιατρός πολύ συχνά ακούει τρομαγμένα σχόλια του στυλ: «Σιγά γιατρέ θα με σκίσεις στα δύο» ή «θα μου σπάσεις τα κόκκαλα».
Υπάρχουν δύο πιθανές εκδοχές για το όνομα του Προκρούστη. Η πρώτη συνδέεται με την μετάφραση της Αγγλικής λέξης to procrastinate που σημαίνει να επιμηκύνω, να μακρηγορήσω και όχι να διαχωρίσω. Η άλλη εκδοχή συνδέεται με τον τρόπο που του δόθηκε το όνομα, προφανώς απ’ τους κατοίκους της περιοχής. Καθώς στις πληροφορίες που ζητάμε για κάποιο άτομο, ακούμε πολλές φορές: «Πάρε αυτόν τον δρόμο και κτύπα την πρώτη πόρτα που θα βρεις», εξ ου και το Πρό κρούω.

Ο τελευταίος των διαβόητων αδελφών ή συναδέλφων ήταν ο Κερκύων. Τρομακτικά χειροδύναμος, πάλευε με τους περαστικούς και τους έδερνε μέχρι θανάτου. Στα ιατρεία μας καμιά φορά ακούμε: Με σακάτεψες γιατρέ, θα με σκοτώσεις γιατρέ. Αυτό, αφότου πιέσουμε την άρθρωση αρκετά για να επιφέρουμε σωστότερη διάρθρωση.
Ο μύθος αναφέρει πως όλοι οι ληστές ήταν συγγενείς κι εδώ εύλογα γεννιέται στον μελετητή ένα νέο ερώτημα: Μήπως εδώ έχει την ρίζα του ο όρος συνάδελφος;

Ο Θησέας φημιζόταν ως μεταρρυθμιστής και αυτό συνάγεται από το γεγονός ότι άλλαξε πολλά κακώς κείμενα που ταλάνιζαν το κράτος των Αθηνών. Πρώτα απ’ όλα με την μετάβασή του στην Κρήτη θα φονεύσει τον Μινώταυρο, απαλλάσσοντας την Αθήνα από τον φόρο αίματος των δεκατεσσάρων νέων κάθε χρόνο. Απάλλαξε τους κατοίκους πολλών καλλιεργήσιμων περιοχών από αγρία θηρία και τυράννους, αλλά ξεκίνησε την μεταρρύθμισή του αναμορφώνοντας την υγεία. Εκτόπισε δηλαδή, σύμφωνα με την πιο πάνω αποσυμβολιστική οπτική, τους ελεύθερους επαγγελματίες γιατρούς, οι οποίοι λυμαίνονταν οικονομικά, λόγω του μονοπωλίου τους,  τους διαβάτες, εξ ου και ο χαρακτηρισμός τους ως ληστές και όρισε συγκεκριμένο χώρο για να ασκείται η θεραπευτική πολύ φθηνότερα. Έτσι οι ιατροί ελέγχονταν από τους πολίτες, δηλαδή δημιούργησε το πρώτο ΕΣΥ.