Λακωνική Αγωγή
Το πρώτο «Εκλοχείον» σε έναν επιλεγμένο χώρο, 54 χλμ. από την Αθήνα, στην Μαρώνια (Άγιο Κωνσταντίνο / Καμάριζα) Αττικής.
Πολιτική
Η άσκηση της πολιτικής αποτελεί τέχνη και επιστήμη και αφορά σε ιδέες και στον τρόπο εφαρμογής τους.
Επιλογές
| Οδοιπορικό στην Αδδίς Αμπέμπα |
 |
 |
 |
| Κυριακή, 30 Ιανουάριος 2000 17:33 | |
 «Αδδίς Αμπέμπα» δύο λεξούλες που συγκινούν έντονα, όσους «Αντισαμπεμπιανούς» έχουν βιώσει διαμονή στην χώρα του Χαϊλέ, ιδιαίτερα αν τις δούμε γραμμένες στα Αιθιοπικά.Έτσι τουλάχιστον ονομαζόταν η φιλόξενη για μας Αβησσυνία την εποχή της μεγάλης Ελληνικής μεταναστεύσεως, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Έτσι και οι γονείς μου, με την αδελφή μου κι εμένα (7χρονος μπόμπιρας τότε) φθάσαμε στο «Καινούριο Λουλούδι» το ’46 και καταλύσαμε στο ξενοδοχείο του Φίλη, κοντά στο παλαιό Ελληνικό κοινοτικό σχολείο. Το 14ήμερο ταξίδι με πλοίο μέχρι το Τζιμπουτί και εν συνεχεία η 3ήμερη πορεία με το Chemin De Fer Franco-Ethiopien, για εμάς τα παιδιά ήταν πανδαισία χρωμάτων, ακουσμάτων και αισθησιακών εκπλήξεων. Αλλά για τους γονείς μας πρέπει να ήταν βεβαίως μεγάλη ταλαιπωρία. Η ζωή μας άλλαξε ριζικά. Αποκτήσαμε καινούριους φίλους και έναν τελείως διαφορετικό τρόπο ζωής. Ήταν μία ζωή γεμάτη και συνάμα ισορροπημένη για την φυσική, ψυχική και πνευματική μας ανάπτυξη. Αυτόν τον τύπο διαβιώσεως τον συναντάει κανείς στις οικονομικώς μη ανεπτυγμένες χώρες. Ζούσαμε ψυχολογικώς πιο ισορροπημένα από την αποικιοκρατούμενη Κένυα, όπου τελείωσα ένα εσώκλειστο γυμνάσιο και κατά παρασάγγας πιο ισορροπημένα από την Αυστραλία, όπου σπούδασα οστεοπαθολόγος. Το 1961 ήταν το τελευταίο έτος που βίωσα την ιδιόμορφη ζωή της Αιθιοπίας, η οποία μας διαμόρφωσε έτσι ώστε να δυσκολευόμαστε να προσαρμοστούμε σε άλλους τόπους. Τότε μου ήλθε η βίζα για την Αυστραλία και άφησα τους φίλους που μεγαλώσαμε μαζί, για μία καλύτερη ζωή χωρίς φυλετικές διακρίσεις, όπως νόμιζα. Στην Αυστραλία όμως αντιμετώπισα άλλες διακρίσεις, κυρίως πολιτισμικές. Έπρεπε να νεκρώσω συναισθήματα που είναι ανύπαρκτα στους Αγγλοσάξονες και να αναπτύξω άλλα πιο επιθετικά. Ταλαιπωρήθηκα προσαρμοζόμενος τρία χρόνια, αλλά επιβίωσα. Σε εννιά χρόνια, όντας πια τριάντα δύο ετών αναγκάστηκα, για προσωπικούς λόγους, να επιστρέψω στην Ελλάδα που νοσταλγούσα τόσα χρόνια. Η χαρά που άκουγα και έβλεπα ομοεθνείς μου ήταν απερίγραπτη. Όμως οι ταλαιπωρίες άρχισαν -όπως γνωρίζουμε όλοι εμείς του εξωτερικού- μόλις αποφάσισα να εργασθώ και να δημιουργήσω. Αντιξοότητες άφθονες, αλλά τα κατάφερα όπως όλοι όσοι βρισκόμαστε ακόμη στην Ελλάδα. Σημειωτέον ότι, μετά από σχεδόν 40 χρόνια, τίποτε δεν έχει αλλάξει στην ταλαιπωρία που υφιστάμεθα οι πολίτες από το κράτος και τα υπουργεία του. Και φθάσαμε στο σήμερα, στην Δύση της Ζωής μας και κατά τον φίλο μου τον Λευτέρη τον Μυριαλλή στην Ανατολή της Δύσης της ζωής μας. Και λέμε εντάξει αν έχουμε μία σύνταξη 1000 – 2000 ευρώ. Τι ποιότητα ζωής μπορεί να έχει κανείς εδώ; Είναι μία ερώτηση που πιστεύω την κάνουμε όλοι.. Είπα ότι κάποια στιγμή θα την συγκρίνω με την ζωή σε άλλα μέρη του κόσμου. Φέτος, μετά από σειρά δυσκολιών στο να κάνω Ελληνικές διακοπές, είπα να μεταβώ στο εξωτερικό για την ξεκούραση του Αυγούστου. Επέλεξα την Αδδίς Αμπέμπα, μια και είχα να την δω 37 ολόκληρα χρόνια. Είχαν προηγηθεί απογοητευτικές αναφορές από συζητήσεις που είχα κάνει με πρώην Αντισαμπεμπιανούς και θα περίμενε κανείς ότι θα πήγαινα με μισή καρδιά. Τουναντίον, η αγωνία στο να εξασφαλίσω εισιτήριο και διαμονή, καθώς και η προσμονή του τι θα αντικρίσω μετά από σχεδόν 40 χρόνια απουσίας, μου είχε ανεβάσει την αδρεναλίνη σε πολύ... ευχάριστα επίπεδα. Μια ώρα και ¾ μέχρι το Κάϊρο, 7 ώρες περιήγηση και ψώνια εκεί και μετά από άλλες 3.5 ώρες πτήση, η Egypt Air μας προσγείωσε στο καινούριο διεθνές αεροδρόμιο του Μπόλε της Αδδίς Αμπέμπα. Μπορώ να πω ότι η χαρά μου, ομοίαζε κάπως εκείνης των εκδρομών που κάναμε με τα καμιόνια όταν ήμασταν στο δημοτικό. Θυμάται κανείς,...... εκείνες τις εκδρομές; Ήταν νύκτα στην Αδδίς Αμπέμπα και ψιλόβρεχε. Νόμιζα ότι ήμουν ζαλισμένος από το ταξίδι, διότι η διαδρομή μέχρι το Γκιών, όπου θα μέναμε, δεν μου θύμιζε τίποτε. Τόσο είχε αλλάξει.....το Καινούριο Λουλούδι; Μετά που εξάσκησα τα Αμαρινιά μου στην ρεσεψιόν και που με μεγάλη μου χαρά συνειδητοποίησα ότι ακόμη τα κατάφερνα, πέσαμε να κοιμηθούμε. Παρόλη την υγρασία της βροχερής νύκτας και, ποιος ξέρει, πόσες άλλες βροχοπτώσεις, (εποχή των βροχών ο Αύγουστος) το επόμενο πρωί συνειδητοποίησα ότι τα αρθριτικά μου δεν με ενόχλησαν καθόλου. Φαίνεται ότι όσοι υποφέρουν απὸ αρθριτικά στην Αδδίς Αμπέμπα πρέπει να έχουν φέρει τον οργανισμό τους στο τελείως απροχώρητο με... τραυματισμούς και ακατάλληλη και αλόγιστη διατροφή. Πόσο πράσινο, πόση ομορφιά μετά το ξερό χρυσαφί του Ελληνικού καλοκαιρινού τοπίου!! Οι κήποι του Γκιών....Κατάφυτοι και πρόσφοροι για αιθιοπικούς γάμους και διάφορες άλλες εκδηλώσεις. Τότε, προ 40 χρόνων, ερχόμασταν για να κολυμπήσουμε και να θαυμάσουμε τα λιαζόμενα κορμιά της Ιούς της Ταλάνου, της Γκόψης, των Ελληνίδων χόστες και άλλων γνωστών ξένων και δικών μας καλλονών. Τώρα απολαμβάνουν τον χώρο σχεδόν μόνον οι γηγενείς. Το πρόβλημα με τους ανέργους να ζητούν βοήθεια στους δρόμους της Αιθιοπίας, μας ήταν ανέκαθεν γνωστό. Τώρα με τους εξαπλάσιους κατοίκους της Αδδίς, το πρόβλημα δεν έχει εξαπλασιαστεί. Μόνον στο Μπισιόφτου-Δέμπρε Ζεϊτ δεν συναντήσαμε τέτοιο πρόβλημα. Το άλλοτε σφύζον από ζωή ξενοδοχείο, τώρα αναμένει την κατεδάφισή του. Στην θέση του θα ανεγείρει ένα ξενοδοχείο 5 αστέρων ο πλούσιος Σαουδάραβας Αλαμούντι. Σ’ αυτόν ανήκει το πρώτο σε χλιδή ξενοδοχείο στην Αφρική, το Σέρατον. Είναι άνθρωπος που κάνει μεγάλες επενδύσεις στην Αιθιοπία. Μήπως δεν είναι χαζός και εμείς δεν είμαστε τόσο έξυπνοι που φοβηθήκαμε και εγκαταλείψαμε; Είναι κοινώς γνωστό ότι οι Αιθίοπες διαφέρουν από τους σιανκιλάδες της Μαύρης Ηπείρου και λόγω του θρύλου της Βασίλισσας του Σαββά έχει καθιερωθεί αδιαμαρτύρητα ότι οι Αβησσυνοί είναι σημιτικής καταγωγής. Έτσι μας έμαθαν στο σχολείο. Πολλά μας μάθαιναν στο σχολείο μας και όσο μεγαλώνουμε τόσο αυτά, μας δημιουργούν ερωτηματικά, όπως: Γιατί δεν έχουν την γαμψή μύτη και τα βαθιά χωμένα μάτια των σημιτικών χαρακτηριστικών; Γιατί μοιάζουν λίγο σε μας τους Έλληνες, ακόμα και στην ψυχοσύνθεση; Έχει παρατηρηθεί ή όχι, ότι έχουν μία έμφυτη ευγένεια, λεπτότητα και συμπόνια που δεν απαντάται σε άλλες μαύρες Αφρικανικές φυλές; Άλλωστε το αλφάβητό τους έχει πολλές ομοιότητες με το Ελληνικό, αν και στο κοινοτικό μας σχολείο δεν μας έκαναν καμία αναφορά στην Αμπουγκίντα ως Αλφαβήτα. Επίσης υπάρχει σαφής ομοιότητα των αριθμών τους, με τους Ελληνικούς αριθμούς. Παρακάτω αναφέρω κάποιες λέξεις που ηχούν Ελληνικά και μπορεί κάλλιστα να έχουν Ελληνική προέλευση όπως: Αβυσσυνία= Άβυσσος, βαθιά στην Αφρική Αξούμ =Αξιωματούχος. Αιθιοπία=αιθάλη- τη όψη Γκάρι=Κάρο Καρούλι Ζχων= Ζώον Μεγάλο, Ιπποπόταμος Ιμέτε=η μήτηρ μου, Αμπάτε= ω πάτερ Κουτς μπελ=κάτσε και μίλα Λιτζ Ιάσου= Λιτός Λίγος, Μικρός Ιάσων Με Σκελ=Σκάλοσε, κρέμασε, σταύρωσε Μενγκίστ = Μέγιστος,Μενελίκ= Μενέλαος Μπε=Με, Μινάς = Μίνος Νεγκους= Νικίας, Νικητής Αυτοκράτωρ Ουωινέ =ωιμέ, Παγκουμέ=Υπαγόμενος, Προσκολλούμενος Ρας=Ρα, Ρίγας, Κά Ρα, Κεφαλή, Βασιλεύς Ρικάς = Ριχός για την τσέπη, φθηνός Σίντε =σίτος, Τόρ=Δόρυ Τούτ =Τίτθη, θηλή Φερές= Φωράς, άλογο Φιντελ= φυλλάδιο, αλφαβητάριο. Ντεπτέρ= διπτέρα, τετράδιο Χούλου=όλο, Τουκούλ= στρογγυλό σαν κουκούλι Όπως είπαμε, όχι μόνον δεν μας υπέδειξαν αυτές τις λεπτομέρειες, αλλὰ τρώγαμε και τις νηστείες από τον Μπινιάρη ή τον Δαβέττα, το μεσημέρι όταν έφευγαν τα άλλα παιδιά. Μας κλείδωνε η κυρά Μαρία ή η κόρη της Αντωνίας Λίναρη και μια ώρα μετά μας ελευθέρωνε η δεσμοφύλαξ. Καμιά φορά μας ξεχνούσε λίγο και της λέγαμε και ευχαριστώ. Όταν γυρίζαμε στο σπίτι μας περίμενε και ο πατέρας μας με την λουρίδα να μας συγυρίσει που είχαμε πει ψέματα, δηλαδή ότι ήμασταν διαβασμένοι. Ξύλο!!! Να ναι καλά όπου κι αν βρίσκονται. Όλα αυτά στο παλαιό σχολείο. Τώρα είναι ερείπιο όπως και το ξενοδοχείο του Φίλη. Όταν άφησα την Αδδίς ο πληθυσμός ήταν το πολύ 900.000 Τώρα έχουν μαζευτεί 4.5 εκατομμύρια ψυχές᾿ Τα κτίρια που συνέθεταν την γνωστή μας Αδδίς Αμπέμπα, ιδιαιτέρως την πιάτσα, τα βλέπουμε σχεδόν όλα γκρεμισμένα. Το ζαχαροπλαστείο του Ορτεντζάτου (Τριανόν νομίζω λεγόταν), το βιβλιοπωλείο του Γιαννόπουλου, το Φωτογραφείο του Ταλάνου, το παντοπωλείο του Κλοκίνη, το κομμωτήριο του Πράντη, το κατάστημα Κωσταδήμα, απέναντι το κομμωτήριο του Δεληγιάννη, ο φούρνος του Λύτη, τα σιδηρικά του Θωμά και δίπλα το παντοπωλείο τοῦ Βαπορίδη, η Σίγγερ, το πλεκτήριο του Αυγουστίδη, όλα αυτά και άλλα δεν υπάρχουν, παρά λαμαρίνες στην αναμονή να χτιστούν. Παραμένουν όρθια ελάχιστα, όπως το σινεμά Εμπίρ ή εκείνο της Νάτιοναλ Μπανκ οφ Αιθιόπια, το άλλο, εκείνο το υπέροχο για την εποχή του κτίριο, αλλά και τώρα της Αιθιόπιαν Αιρ Λάϊνς από τον αρχιτέκτονά μας Αλ. Μυριαλλή...... Πιο κάτω, στον δρόμο που κάποτε έμενα, στην περιοχή της καθολικής εκκλησίας, το σπίτι μας μαζί με εκείνο του κυρίου Κάλου έγιναν οφθαλμιατρείο. Η περιοχή των σπιτιών του Παπασίνου δεν υπάρχει, υπάρχει όμως ο δρόμος προς την Αράμπιαν, όπου εργαζόταν ο Πρωτογερέλλης και ο μηχανικός μας ο Κολάντζελο. Επίσης το σπίτι της Ελένης Αντωνοπούλου, που περίμενα να κατεβεί καμία φορά νὰ πάμε μαζί στο σχολείο. Πιο κάτω, το σπίτι του Βαπορίδη στο καλντερίμι προς το ποτάμι, που κυνηγούσαμε τσίχλες με την σφεντόνα, μένει έρημο και εγκαταλελειμμένο. Ανεβαίνουμε προς το Αράτ κιλό, και Σιντίστ κιλό και στο δρόμο προς το Αντότο. Το τοπίο υπάρχει ακόμη σε γνώριμα πλαίσια. Η πανεπιστημιούπολη, το άλλοτε παλάτι του Αυτοκράτορα συγκρατεί την περιοχή κάπως αναλλοίωτη. Μια μέρα διαθέσαμε λίγο χρόνο να επισκεφθούμε το Μουσείο που στεγάζει σκελετικά υπολείμματα από την Λούσι ή Ντινκνές, το μικρόσωμο ανθρωποειδές που βρέθηκε στην Αιθιοπία, το οποίο σε μέγεθος και ηλικία συγκρίνεται κάπως με τον δικό μας αρχάνθρωπο των Πετραλώνων. Μόνον που ο δικός μας ήταν πολύ πιο εξελιγμένος. Απ’ ότι βλέπουμε στην προσπάθεια να διαστρεβλώσουν την ιστορία οι παγκόσμιοι εξουσιαστές έχουν τους δικούς τους σε θέσεις κλειδιά ακόμη και στις αρχαιολογικές εκσκαφές παγκοσμίως. Όλοι αυτοί ήταν χώροι που συνέθεταν το περιβάλλον στις καλές περιόδους της ζωής μας. Περιόδους ζωηρές, γεμάτες, ισορροπημένες. Θυμάμαι όμως, όταν ήμασταν μικροί και ακούγαμε τους μεγάλους να λένε για τις καλύτερες δικές τους εποχές, λέγαμε: Πάνε, αυτοί γέρασαν. Μήπως τώρα γεράσαμε εμείς; Άρα πάντα υπάρχουν ευχάριστες εποχές για την νέα γενεά, αλλά και για τους νέους στην καρδιά. Και όπως λένε: Η καρδιά, δεν γερνά. Παντού, βλέπουμε ελεύθερους χώρους προς ανοικοδόμηση. Είναι διότι φτιάχνουν μεγαλύτερους δρόμους, χώρους και πλατείες, Πρέπει να εξυπηρετηθεί ο νεόφερτος πληθυσμός. Ακόμη έχουν πολλά να γίνουν και γίνονται, αλλά αργούν.. Κατηφορίζοντας την Τσερτσέρ Γκοντάνα ή Τσέρτσιλ Άβενιου, μπορεί να διακρίνει κανείς μερικά γνώριμα κτίρια, όπως το Λυσέ Φρανσέ. Στο τέλος της κατηφόρας, εκεί που ήταν τα Ηνωμένα έθνη, όλα έχουν αλλάξει. Έχει μείνει μόνον το πέτρινο λεοντάρι και η όπερα, τώρα ονομάστηκε Νάσιοναλ Θήατερ.... Μετά, ένα Ρας χοτέλ, κάπως ξεχασμένο..... Τὸ πάλαι ποτέ Λα Γκαάρ τῆς Φρανκοετιοπιέν είναι σχεδόν μουσείο, διότι η Συδ. γραμμή έρχεται μόνον μέχρι το Ακάκι. Τα εμπορεύματα και οι ταξιδιώτες έρχονται τώρα οδικώς και αεροπορικώς. Ο μπουφές του Κύργια είναι λίγο αλλαγμένος εξωτερικά, αλλά τα δωμάτια έχουν παραμείνει τα ίδια... καθαρά. Λειτουργεί υπό καινούρια διεύθυνση, ίσως και άλλον ιδιοκτήτη. Η στιβαρότερη άγκυρα που έχει η Ελληνική κοινότητα είναι ο Ολυμπιακός και το Ελληνικό σχολείο. Την εποχή των εθνικοποιήσεων ο τότε πρέσβης μας, είχε την προνοητικότητα ή την παρότρυνση να μετακομίσει την πρεσβεία στα κτίρια του σχολείου και έτσι περισώθηκαν. Σήμερα, αποτελούν τον κύριο πόλο έλξεως των Ελλήνων της παροικίας, αλλά και ξένων. Ο φίλος Γιώργος Βαλασκατζής με την γλυκύτατη σύζυγό του, είχαν την καλοσύνη να μας ξεναγήσουν. Κατεβαίνοντας τον δρόμο προς την Λανγκάνο, περνάμε από το Ακάκι. Θυμόμουν μία υπέροχη περιοχή του μήλου του Σαρρή, που ακόμη και τώρα έτσι την λένε. Τις μυλόπετρες τις κουβάλησε ο γέρο Σαρρής στην Αδδίς Αμπέμπα από την Ελλάδα μέσω Τζιμπουτί και μετά με τα ζώα και τέλος σχεδόν με τα χέρια στο Ακάκι, όπου και έστησε το μήλο. Φύτεψε το πρώτο αμπέλι στην Αιθιοπία και έφτιαχνε το κρασί του δίπλα στο ποτάμι, σ’ εκείνο που κολυμπούσαμε γυμνοί αγόρια κορίτσια, τότε που ανακαλύπταμε τις όμορφες διαφορές ανάμεσά μας, τελείως φυσιολογικά. Σήμερα αυτό που έμεινε είναι οι μυλόπετρες, κάπως παραμελημένες.. Θα θυμάστε βέβαια ότι, όσο μακραίναμε από την πρωτεύουσα το κλήμα γινόταν πιο ζεστό. Περάσαμε από τα αναλλοίωτα τοπία της Ανατολικής Αφρικής με τα δένδρα της, τα Γρα, τις λίμνες Σασαμάνε, Κόκα, Λανγκάνο. Θυμάμαι, τι ωραίες εκδρομές, κυνήγια και ψαρέματα κάναμε!!...... Μετά περάσαμε στο Σιντάμο κατευθυνόμενοι προς το Γιργκάλεμ. Εκεί έχει φτιάξει έναν όμορφο, παραδοσιακό ξενώνα, το «Αρεγκές Λοτζ», ο φίλος και συμμαθητής Γρηγόρης Μησαϊλίδης. Λίγο άσπρισαν τα μαλλιά του αλλά πάντα δυνατός, πράος και γλυκομίλητος. Στηρίζεται πολύ από την γυναίκα του. Ο Γρηγόρης προσελκύει άγρια ζώα και πουλιά ταΐζοντάς τα και ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει μία γεύση σαφάρι. Τα δε γεύματα των επισκεπτών είναι πράγματι οικολογικά, διότι είναι κατευθείαν από το κτήμα του. Η περιοχή του Σιντάμο παραμένει αρκετά παραδοσιακά Αιθιοπική. Εκεί σε ένα αιθιοπικό κτήμα παρακολουθήσαμε την συλλογή και παρασκευή, αλλά και δοκιμάσαμε μία βασική τροφή από μπανανόδενδρα. Παντού απολαμβάνει κανείς τα χαρούμενα πρόσωπα των ψυχολογικά ισορροπημένων παιδιών. Η συμμετοχή τους στα καθημερινά, μαζί με τους γονείς τους, φαίνεται παίζει τον σημαντικότερο ρόλο στην ισορροπία του ψυχισμού του ανθρώπου. Οι τσιγγάνοι είναι μια άλλη φυλή, στην οποία οι γονείς συμπαρίστανται στα παιδιά τους, προσφέροντάς τους έτσι ψυχική σταθερότητα. Στην Ευρώπη και στην βόρειο Αμερική έχουμε δει τα αποτελέσματα περί του αντιθέτου. Η Ελληνική κοινότητα της Αδδίς Αμπέμπα μαζί με μερικούς νεοαφιχθέντες, σήμερα αριθμεί περί τα 70 άτομα........ Αν τα συγκρίνουμε με τους 3000 που ήμασταν εκείνα τα όμορφα χρόνια είναι απογοητευτικό αλλὰ και ενθαρρυντικό, γιατὶ μας υποδεικνύει τις πιθανότητες που έχει η Αδδίς Αμπέμπα. Αισθάνομαι ότι, για να μην πάει χαμένος όλος ο μόχθος και η περιουσία που έχει διασωθεί σήμερα στην κοινότητά μας και που είναι μια γερή βάση για τους.... «επαναπατριζόμενους», μας δίνεται η ευκαιρία να μιμηθούμε τους «βράχους» τους ελληνικούς, που βρίσκονται και δίνουν ένα δυναμικό παρόν εκεί, όπως ο Καλογερόπουλος, ο Τσιμάς με την ικανότατη κόρη του την Εύη, ο Εύθυμης ο Μαγδαληνός, ο Γιώργος ο Βαλασκατζής ο χαλκέντερος, ο σταθερός ο Νίκος Ιωάννου, ο δυναμικός κυνηγός και πρόεδρος του Ολυμπιακού, ο Νάσος Ρούσσος και τόσοι άλλοι, γνωστοί αλλά και νεόφερτοι, που δεν θυμάμαι τα ονόματά τους, λόγω του ότι..... το γήρας ου γαρ έρχεται μόνο.. Δηλαδή, να πάρουμε την σύνταξή μας να επανεποικίσουμε ή να παλιννοστήσουμε στα μέρη τα γνωστά μας, να ξαναγευτούμε την αρχοντική ζωή που αφήσαμε, έστω λίγο λιγότερο δυναμικά, μια και δεν έχουμε τα κουράγια της νιότης μας και... που ξέρεις, κάτι θα βρούμε να ασχοληθούμε δημιουργικά. Η Αιθιοπία …. επαναναπτύσσεται. |
