Χειρισμοί των αρθρώσεων εφαρμόζονταν δια μέσου των αιώνων από διαφόρους λαούς αλλά, η πιο ακριβής αποτελεσματική και επιστημονική μέθοδος εφαρμόστηκε σε αυτόν τον Ηλιόλουστο Βράχο, (εξ το όνομα Ελλάς), από την εποχή του Ασκληπιού, μαθητού του Κενταύρου Χείρωνος. Απ’ότι συμπεραίνεται η εν λόγω μέθοδος μετεφέρθη σε όλον τον τότε γνωστό κόσμο δια μέσου των Αργοναυτικών, Ομηρικών και άλλων εκστρατειών και εξερευνήσεων, των ανησύχων κατοίκων αυτής της όμορφης και «ιδεοτρόφου» πατρίδας. Σήμερα, πολλές κυβερνήσεις του κόσμου, αναγνωρίζοντας την σημαντική θεραπευτική προσφορά των παραδοσιακών ή εναλλακτικών θεραπευτικών μεθόδων στον άνθρωπο, καθοδήγησαν ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, στο να προσφέρουν πανεπιστημιακή παιδεία στην  Οστεοπαθολογία, την Χειροπρακτική, την Φυσιοπαθολογία (Naturopathy), καθώς και άλλες «ήπιες» θεραπευτικές τακτικές. Το αντικείμενο είναι πάντα η υγεία του ανθρώπου διαμέσου φυσικών μεθόδων, της φυτικής διατροφής και ιδιαιτέρως, της ρυθμίσεως του νευρικού συστήματος με ειδικούς χειρισμούς των αρθρώσεων, αλλά με ιδιαίτερη έμφαση στην ακεραιότητα της διαρθρώσεως της σπονδυλικής στήλης.

   Ο Ιπποκράτης, πατέρας της ιατρικής επιστήμης, έγραψε περισσότερα από 50 βιβλία περί των διαγνωστικών και θεραπευτικών μεθόδων. Στο 45ο κεφάλαιο του βιβλίου του «Περί άρθρων» λέει... «Πρέπει να δοθεί προσοχή στις ανωμάλους κλήσεις της σπονδυλικής στήλης διότι πολλές ασθένειες οφείλονται σε αυτές». Συγκρίνετέ το με την ρήση του Πάλμερ, ιδρυτού της «χθεσινής» Χειροπρακτικής στις αρχές του 1900... «Πες μου την κατάσταση της σπονδυλικής σου στήλης και θα σου πω το επίπεδο της υγείας σου».
«Αν πατήσετε προσεκτικά και απαλά τα εξοστεότα,(δηλαδή τα εκτοπισμένα κόκκαλα) δεν θα κάνετε άλλο παρά, να τα εξομαλύνετε», αναφέρεται να λέει ο Γαληνός σε μία Ρωμαϊκής εποχής απεικόνιση, των Ιπποκρατικών μεθόδων. Σήμερα αυτή η μέθοδος εφαρμόζεται στην Ινδία και είναι μέρος της «Γιουνάνι Τίμπ» δηλαδή της Ιωνικής Θεραπευτικής.   

   Όταν οι πρόγονοί μας ήθελαν να ονομάσουν ένα αντικείμενο, μεταχειρίζονταν λέξεις των οποίων οι ήχοι (εκφορά) θα το περιέγραφαν όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένα. Παραδείγματος χάριν, στην λέξη ΣΕΙΣΙΣ, το γράμμα «Σ» χρησιμοποιούμενο τρεις φορές δίδει μία ακριβή εικόνα, επεξηγώντας το πίσω-μπρος, πάνω-κάτω, αριστερό-δεξί τράνταγμα, το οποίο θα μπορούσε να μετατοπίσει κάποια άρθρωση ή άλλον ιστό, όπως στις λέξεις διάσειση, σεισμό κ.ά. Ο Ιπποκράτης με την λέξη «σείσις», περιγράφοντας  την επαναφορά  στην  ομαλότητα της σπονδυλικής στήλης με την μέθοδο της κλίμακος, λέει: «Επιλέξατε δύο καλά συντονισμένους βοηθούς, για να σηκώσουν με προσοχή τον ασθενή, που είναι δεμένος ανάποδα και κατακόρυφα πάνω σε μια σκάλα, χρησιμοποιώντας  τροχαλίες. Μετά, τον αφήνετε ξαφνικά, ούτως ώστε το δάπεδο να σταματήσει την πτώση, ξεκινώντας πάντα από μικρό  ύψος». Η τεχνική αυτή παρομοιάζεται με μία νεώτερη Οστεοπαθολογική ή Χειροπρακτική κάθετη ανάταξη δι’ εκτινάξεως, με τον ασθενή ξαπλωμένο επάνω στην πλάτη του θεράποντος, ή επάνω στο «εκτινακτικό μηχάνημα ανάστροφης βαρύτητος».
    Σε ένα ανάγλυφο 2500 χρόνων που βρέθηκε στον Πειραιά, η θεϊκή έκφανσις υπό την μορφή του Ασκληπιού ετοιμάζεται για μία ανάταξη αυχενικής μοίρας.  Επιβλέπει η αδελφή του Υγιεία και παραδίπλα φαίνονται μικρότερες μορφές  που απεικονίζουν τους λιγότερο σημαντικούς, αλλά αγωνιώδεις συγγενείς. 

    Μια άλλη περιγραφή της οστεοπαθολογικής ή χειροπρακτικής ανατάξεως της θωρακικής μοίρας, περιγράφεται στο βιβλίο του Ιπποκράτους «Περί άρθρων»  πριν από 2500 χρόνια: «Θέτετε το θέναρ (το φουσκωτό μέρος της παλάμης) επί της ακανθώδους αποφύσεως και προσαρμόζοντας το άλλο θέναρ επί του πρώτου, ωθείτε εξ απήνης, αναλόγως είτε προς τα πόδια είτε προς την κεφαλήν. Πάντα όμως προς  το φυσιολογικό».
Ο Έλληνας παιδίατρος και γυναικολόγος Σωρανός, στο δεύτερο βιβλίο του «Περί Μερίμνης Παίδων» αναφέρει: «Στο σημείο αυτό, με τις δύο παλάμες επίπεδες, η μία δίπλα στην άλλη, πιέζετε ξαφνικά και απ΄ ευθείας την ράχη διευθετίζοντάς την». Σε απεικόνιση βλέπουμε τον Σωρανό να διευθετεί ένα μωρό λέγοντας: «Με τους αντίχειρες επί των κοκκάλων (σπονδύλων), ξεκινώντας από χαμηλά και ανεβαίνοντας προς το ινιακόν οστούν, διορθώστε με ξαφνικές ωθήσεις».  Όπως ακριβώς ανατάσσει ένας οστεοπαθολόγος τα μωρά σήμερα.          

   Ο όμορφος θεός της ιατρικής Ασκληπιός, διδάχθηκε την ιατρική τέχνη από τον Κένταυρο Χείρωνα. Απεικονίσεις τον δείχνουν να κρατάει  σκήπτρο ή μια ράβδο περιτυλιγμένη από ένα ή και δύο φίδια. Η ομοιότητα της είναι εκπληκτική με την ράβδο που χρησιμοποιείται στην μακρινή Αυστραλία, ως μοχλός αγκιστρωμένος από την μία μεριά σε ένα  μέρος της κλίνης, ενώ η άλλη άκρη ωθείται από τον θεράποντα  για διευθετήσεις των αρθρώσεων ή την διάλυση μυϊκών συσπάσεων. Φαντασθείτε τον ιμάντα να είναι κατασκευασμένος από φιδίσιο δέρμα. Δεν θα ενομίζετο ως ζωντανό φίδι;
Ο  λεγόμενος «Ασκληπικός Μοχλός» σήμερα είναι πολύ χρήσιμος στο να μαλακώνουμε μυϊκές και συνδεσμικές συσπάσεις εκεί όπου, με ηπιότερες μεθόδους, παραμένουν σκληρές και άκαμπτες.
Σε μίαν άλλη σμιλευμένη, αλλά μετέπειτα κατεστραμμένη πλάκα, ένας μαθητευόμενος Ασκληπειάδης αποτολμά μίαν αυχενική ανάταξη, παρακολουθούμενος και ίσως καθοδηγούμενος από τον Θεό (ο οποίος απεικονίζεται καρατομημένος....από πότε άραγε;).  Αυτήν την Ιπποκράτειο Θεραπευτική στάση ή ανάταξη θα την συναντήσετε συχνά αν θεραπεύεστε από κάποιον οστεοπαθολόγο.
   Το σημαντικότερο εργαλείο που χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα είναι ο  «Ιπποκράτειος Μοχλός». Κάτω από μία εικόνα Ρωμαϊκής Εποχής,που περιγράφει μια πράξη του Ιπποκράτους με μοχλό διαβάζει κανείς: ΤΑ ΕΞΟΣΤΕΟΤΑ ΙΠΠΩΣΙΣ ΙΕΝΑΙ.. Αυτές οι τέσσερις λεξούλες περιγράφουν πλήρως την διαδικασία της θεραπευτικής αγωγής. Εννοεί ότι τα εκτοπισμένα ή εξαρθρωμένα οστά χρειάζονται πίεση από τα άνω προς τα κάτω, για να αναταχθούν ή να επανέλθουν στην φυσιολογική τους θέση.   

   Οι πρόγονοί μας στις καθημερινές τους εργασίες είτε όργωναν είτε πήγαιναν για πόλεμο είτε συμμετείχαν σε συμπόσια, πάντα ενεθυμούντο να τιμήσουν την ανάλογη κατά περίσταση θεϊκή έκφανση: Την Δήμητρα στο όργωμα, τον Άρη στον πόλεμο, τον Διόνυσο ή τον Ερμή στα συμπόσια κ.ο.κ.
Οι προγονικοί Ασκληπιάδες έπρατταν ομοίως, αποτίοντας τιμή στην  Απολλώνια ίαση, εκφωνώντας τον όρκο του Ιπποκράτους πριν καταπιαστούν με το καθημερινό τους έργο. «ΟΜΝΥΜΙ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΙΗΤΡΟΝ ΚΑΙ ΑΣΚΛΗΠΙΟΝ ΚΑΙ ΥΓΙΕΙΑΝ.....» κ.λ.π.
Ο Ιπποκράτης, ως ο μέγιστος των ιατρών, στον όρκο του δείχνει ότι ήταν ο πρώτος που διετύπωσε την καθολικότητα ή ολιστικότητα του σύμπαντος, άρα και του ατόμου (ανθρώπου,) άρα και του μικρότερου ολοκληρωμένου στοιχείου, του ηλεκτροφορτισμένου ατόμου.