Κίνημα επανάκτησης του Μητρικού και ηγετικού ρόλου της Γυναίκας

(Απόσπασμα ομιλίας του συμποσίου)

Στις αρχές του περασμένου αιώνα, ξεκίνησε στην δύση η επανάσταση της γυναίκας με το κίνημα των Suffragettes. Οι καιροί απαιτούσαν να αποτιναχθεί ο ζυγός που δυνάστευε τις γυναίκες (άλλωστε κάπως έτσι  μεταφράζονται οι Γαλλικές λέξεις Suffre-Jette στα Ελληνικά.) Αλλά αυτό ήταν φαινόμενο σε λαούς με αγγλοσαξωνική παιδεία.
Η αγγλοσαξωνική παιδεία, (όπως, δυστυχώς, και η ελληνική τα τελευταία έτη), φτιάχνει ειδικούς και όχι πολυμαθείς, εγκυκλοπαιδικούς, όπως η μέχρι προ πεντηκονταετίας Ελληνική εκπαίδευση. Αυτή η εξειδίκευση επήλθε εντέχνως..... Έτσι, οι επιστήμονες που ολοκληρώνουν  τέτοια εκπαίδευση, ελέγχονται πολύ εύκολα, από τους ειδικώς εκπαιδευμένους καθοδηγητές. Δηλαδή εκείνους που τελείωσαν Διοίκηση επιχειρήσεων, Πολιτικές επιστήμες και  άλλες συναφείς σπουδές. Με την σειρά τους και αυτοί ελέγχονται από άλλα ισχυρά πολιτικά κέντρα έξωθεν, τα κοσμο -εξουσιαστικά. Έτσι κατακερματίζεται η ανθρωπότητα σε στενά όρια ειδικοτήτων και ο έλεγχος είναι εφικτότερος.

 Ο πρώτος έλεγχος στην φύση γίνεται από τον γεννήτορα δηλαδή το θήλυ γένος, την μάνα. Το 90% των θηλυκών στην φύση, έχουν, το διοικητικό τους κέντρο, το κέντρο αποφάσεων στην  εστία τους, στην φωλιά τους, στο σπίτι τους. Αυτοί που θέλησαν να αντικαταστήσουν ή να αρπάξουν την γυναίκα από τον διοικητικό της ρόλο,  έπρεπε να απασχολήσουν την μάνα έξω από το σπίτι. Υποτιμώντας τον πρωτεύοντα ρόλο της δημιουργίας ή παραγωγής ανθρώπων (την «ανάσταση των παιδιών» όπως έλεγαν οι γιαγιάδες μας), απομάκρυναν την γυναίκα από την πραγματική και σημαντικότερη αιτία υπάρξεώς της. Εν συνεχεία υπερτίμησαν τον δευτερεύοντα βοηθητικό ρόλο της παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών, που είναι προορισμένα για τον άνθρωπο.  
Υποτίμησαν  το έργο της δημιουργίας της ζωής, το πιο σημαντικό έργο στην φύση και κατ' επέκτασιν στον άνθρωπο, σε καταφρονητέο ως και μηδαμινό επίπεδο.
Ταυτοχρόνως υπερτίμησαν την δουλειά - δουλεία της γυναίκας έξω από την οικία της, το αρχοντικό της. Έγινε ιδιαιτέρα γραμματεύς ή διευθύντρια πωλήσεων ή αεροσυνοδός, υπάλληλος (υπο-αλλήλους) με λίγα λόγια.    
Εκμεταλλεύτηκαν από την μια μεριά, την θηλυκότητα, την ευελιξία, την διοικητική ικανότητα και άλλα γυναικεία  προσόντα, ενώ, απ’ την άλλη, υποτίμησαν τον ερωτισμό, υπερτονίζοντας την φτηνή σεξουαλικότητά της, μέσω της οποίας  ωθείται να προωθεί άχρηστα προϊόντα, υποτιμώντας έτσι τον ίδιο της τον εαυτό.
Με την απουσία από την εστία της, χάνεται ή μειώνεται δραστικώς η ανυστερόβουλη επιστασία και καθοδήγηση της μάνας για το παιδί, το οποίο πέφτει στα καθοδηγητικά χέρια των μέσων ενημέρωσης.τα περιοδικά, οι νταντάδες, οι φίλοι και γνωστοί που υστερούν στις βαθιές γονικές έγνοιες, τις οποίες έχει απόλυτη ανάγκη ένα αναπτυσσόμενο παιδί. Αυτές οι έγνοιες είναι καθοριστικές στο να εξελίξουν ένα ον σε κοινωνικά ισορροπημένο άνθρωπο.
        
Η λέξη Μάνα και ο όρος Κυρία του Οίκου είχε αρκετά υποτιμηθεί από τους δυτικούς χριστιανούς, αλλά και η έννοια γυναίκα από τους ανατολικούς μουσουλμάνους. Οι μεν πρώτοι για να εξαναγκάσουν τις γυναίκες να αναζητήσουν καινούριους ρόλους για τους εαυτούς τους, οι δε δεύτεροι για να τις κρατούν δέσμιες στο σπίτι. Στην δύση η ανάγκη για περισσότερα εργατικά χέρια, άρα το σύνθημα «να βγουν και οι γυναίκες στην παραγωγή», έπετο αυτού του διαβολικού σχεδίου των κοσμοεξουσιαστών. Δηλαδή, αρχικώς να υποτιμηθεί ο μέχρι τότε κυρίαρχος ρόλος της Μάνας και εν συνεχεία να αναδείξουν την ομορφιά και τα εξωτερικά χαρίσματα, ως το σημαντικότερο προσόν της γυναίκας.
Ο απώτερος στόχος ήταν να αφαιρεθεί η δύναμη και ο ιθύνων νους, που βάζει τα θεμέλια στα μωρά για να αναπτυχθούν ως ισορροπημένοι άνθρωποι.....
Στους ελληνικής καταγωγής χριστιανούς, μουσουλμάνους, όπως και στους Ποντίους, κατοίκους απόμερων χωριών,  αγροτικών περιοχών και νήσων, στους Καππαδόκες, Παλαιστίνιους, Σύριους, Ιρακινούς, Ινδούς κ.λ.π.,  παραμένει - ίσως σε χαμηλούς τόνους - όμως,  κυρίαρχος και σεβαστός, ο ρόλος της μάνας.   
Οι Πόντιοι την γυναίκα την λένε γαρή (πληθυντικός γαρίδες). Αν λάβουμε υπ΄ όψιν ότι ο οίκος άρχεται από την εν οίκω κυρία ή νοικοκυρά, τότε η κεφαλή άρα η κάρα του οίκου πρέπει να είναι η Καρίς ή Γαρίς, με την αντικατάσταση των λαρυγγικών συμφώνων. Σε αυτό το ελληνικό φύλο, η μάνα αλλά και η πιο έμπειρη γυναίκα, η γιαγιά,  εισακούεται με μεγάλη προσοχή και σεβασμό. Οι Πόντιοι αναπτύσσονται, ευημερούν και προοδεύουν σε όλο τον κόσμο, όντας πάντα δεμένοι με την οικογένεια και τις παραδόσεις τους. Δηλαδή με όλα αυτά, απ΄ τα οποία προσπαθούν να μας απομακρύνουν οι εξουσιαστές.
Ίσως η γυναίκα, αν ευαισθητοποιηθεί αρκετά, και της δοθούν ξανά τα ινία της ζωής, κάτι μπορεί να σωθεί από την ανθρωπότητα.
                    
Πρόταση   

Για να ξεφύγουμε από τον εξουσιαστικό βρόγχο του κατεστημένου, υπάρχουν δύο τουλάχιστον εναλλακτικές.

1) Μία επανάσταση, ένας ένοπλος αγώνας από ιδεαλιστές με προμετωπίδα την απελευθέρωση της γυναίκας από τα δεσμά της υπαλληλίας, δουλείας - δουλειάς.
2) Ένα ειρηνικό κίνημα με υπερόπλο την γυναικεία βούληση, ώστε να αναβαθμισθεί στον θώκο που της αξίζει. Η δεύτερη εναλλακτική έχει πλείστες πιθανότητες επιτυχίας, καθώς  ένας ένοπλος αγώνας στους καιρούς μας εντοπίζεται εύκολα και διαλύεται από το σύστημα που είναι σε συνεχή επαγρύπνηση.
Βοηθούμενες οικονομικά -στην αρχή από ιδιωτική πρωτοβουλία -οι γυναίκες θα μπορούσαν να αυξήσουν τον Ελληνικό πληθυσμό που φθίνει καθημερινώς επικίνδυνα. Όταν βρει απήχηση το σύνθημά μας θα ανταποκριθούν και οι κυβερνήσεις με περαιτέρω χρηματοδοτήσεις.
Το κίνημα μπορεί να ξεκινήσει από ένα μικρό πυρήνα γυναικών, συντονισμένο, συμφωνημένο, πειθαρχημένο και συνεπικουρούμενο από μερικούς άνδρες για τις σκληρότερες (ανδρικές) εργασίες.  
Και η δεύτερη επιλογή του ειρηνικού κινήματος, μπορεί να διαλυθεί από γυναίκες «χειραφετημένες», αλλά στρατευμένες και πιθανόν αμειβόμενες από τους εξουσιαστές. Γι’ αυτό και το κίνημα, χρειάζεται δυναμικές αλλά επαγρυπνούσες γυναίκες μάνες. 

Το σίγουρο είναι πως θα υπάρξουν αντιρρήσεις του τύπου.. ναι μεν αλλά η μοντέρνα γυναίκα σήμερα έχει άλλες ανάγκες, μορφώνεται, κάνει σταδιοδρομία κ.ο.κ. 
Είναι εύλογες αυτές οι απόψεις, αν αναλογιστεί κανείς τους αγώνες που χρειάστηκε να δώσει η ξυλοδαρμένη, καταφρονεμένη και γενικώς υποτιμημένη γυναίκα - μάνα, κυρίως στην δύση, για να απελευθερωθεί και να επιδείξει τα ταλέντα και τις ικανότητές της. Δυστυχώς όμως αυτό το κίνημα το πήρε στα χέρια της η διεθνής εξουσία και εντέχνως το εξέτρεψε στην κακώς εννοούμενη χειραφέτηση, τον σημερινό φεμινισμό, όπου η γυναίκα αγωνίζεται να εξομοιωθεί με τους άνδρες, θεωρώντας ότι αναβαθμίζεται, βιδώνοντας μηχανήματα γρηγορότερα, οδηγώντας λεωφορεία καλύτερα και διευθύνοντας μία επιχείριση αποτελεσματικότερα από τον άνδρα. Όλα αυτά δύναται να τα καταφέρει μία γυναίκα, όμως πάντα εις βάρος της οικογενειακής της ζωής.

Κάποτε πρέπει να ομολογήσουμε ότι ο οίκος, η εστία είναι ο βασικός χώρος που μπορεί να πλασθεί από την μάνα ένας δυνατός και ισορροπημένος καινούριος χαρακτήρας, (χωρίς να είναι αυτή η αποκλειστική της ενασχόληση, όταν τελικά ολοκληρώσει τον μητρικό της ρόλο).
Από εκεί  κατευθύνει την πορεία του άντρα της ή του γιου της και της κόρης της, με το βιωματικό της παράδειγμα. Επιπλέον μπορεί να κατευθύνει και την πορεία της χώρας αν στην οικογένεια κάποιος γίνει πολιτικός. Αυτός είναι ο πραγματικός ρόλος μίας γυναίκας: Να κατευθύνει τον κόσμο που έχει η ίδια φτιάξει, δίνοντας στους άνδρες τον ρόλο για τον οποίο τους έπλασε, δηλαδή να διευθύνουν τον κόσμο.       
    Θεωρούμε ότι με την κατάλληλη στήριξη από άτομα συνειδητοποιημένα, ιδιαιτέρως γυναίκες αλλά και άνδρες, με μία κατάλληλη παιδεία ή ενημέρωση και την ανάλογη προβολή, η ιδέα αυτή θα μπορούσε να πάρει φωτιά, στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως.