Οι διατροφικές συνήθειες των Ελλήνων έχουν αλλάξει δραματικά εδώ και πολλά χρόνια, αλλά ιδιαιτέρως την τελευταία δεκαπενταετία. Οι αγχωτικοί και γρήγοροι ρυθμοί της ζωής, σε συνδυασμό με τον καταιγισμό εικόνων από τα ΜΜΕ, που προβάλλουν αδιαλείπτως τον δυτικόφερτο τρόπο ζωής, απομάκρυναν τον Έλληνα από το εξαιρετικό μεσογειακό μοτίβο διατροφής.
Τα fast food και οι καντίνες, έφεραν στην ζωή μας το burger, την coca-cola, την pizza, τις προτηγανισμένες «πλαστικές» πατάτες, τα hot dog και τα αμφιβόλου προελεύσεως έλαια (φοινικέλαια κ.ο.κ.). Όλα τα παραπάνω εκτόπισαν απ’ την διατροφή μας τις ελιές, το αγνό ελαιόλαδο, τα φρέσκα φρούτα και λαχανικά, το ψωμάκι που ζυμώνεται με στάρι ολικής αλέσεως στον ατομικό μας φούρνο και άλλα παραδοσιακά εδέσματα. Αυτή η διατροφή μας κατέτασσε στον μακροβιότερο λαό ολόκληρης της Ευρώπης.

Οι τρόποι που παρασκευάζονται, συσκευάζονται, αλλά και που καταναλώνονται τα «ανισόρροπα» δυτικόφερτα διατροφικά προϊόντα, καθιστούν τον οργανισμό μας αδύναμο να τα αναγνωρίσει και κατ’ επέκταση να τα επεξεργαστεί πλήρως. Από την άλλη είτε ξεχνάμε είτε αναβάλλουμε να επισκεφθούμε έγκαιρα την τουαλέτα, έτσι αυτοδηλητηριαζόμαστε, εφ’ όσον δεν αφοδεύουμε μετά από κάθε γεύμα, όπως είναι αναγκαίο και φυσιολογικό. Επακόλουθο είναι να μένουν κατάλοιπα (κολλώδη απόβλητα) κολλημένα στα τοιχώματα του παχέος εντέρου, παρεμποδίζοντας έτσι την σωστή απορρόφηση απαραιτήτων ουσιών για την ορθή λειτουργία του οργανισμού.

Με τον όρο «δυσκοίλια» εννοούμε και άτομα που, αν και χρησιμοποιούν το αφοδευτήριο καθημερινώς, ωστόσο δεν καταφέρνουν να αδειάσουν πλήρως το έντερό τους. Επιπλέον, ο ίδιος ο πεπτικός χώρος του παχέος εντέρου γίνεται έδαφος αναπτύξεως βλαβερών μικροβίων και παρασίτων, συμβάλλοντας σε κάποια παραμόρφωση του σχήματός του.

Εκτός των πιο πάνω παθήσεων, η τοξίνωση πού επέρχεται από αυτά τα κατάλοιπα μπορεί να δημιουργήσει ανισορροπία μεταξύ συμπαθητικού και παρασυμπαθητικού νευρικού συστήματος και να επιφέρει παραμόρφωση στην αντίληψη του περιβάλλοντός, αφύσικες σκέψεις και κατ’ επέκταση βλαβερές ενέργειες για το ίδιο το άτομο, αλλά και για την ομήγυρή του.
Από εκεί και πέρα η οποιαδήποτε φαρμακευτική (συμπτωματολογική) θεραπεία για εξομάλυνση της δυσλειτουργίας του εντέρου, έχει ως αποτέλεσμα να συνεχιστεί η ανισόρροπη απορρόφηση διατροφικών συστατικών και παράταση στην αδυναμία του οργανισμού να αντιμετωπίσει τις διάφορες ασθένειες.
Γι΄ αυτό, τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του, ο κάθε άνθρωπος πρέπει να ξεπλένει ολοκληρωτικά το παχύ του έντερο.
Η ανάγκη λοιπόν για κάθαρση του παχέως εντέρου είναι σήμερα μεγαλύτερη από ποτέ.
Για μεγάλο χρονικό διάστημα ο κόσμος αντιμετώπιζε αυτό το πρόβλημα με υποκλυσμούς. Αλλά οι υποκλυσμοί και τα καθαρτικά, δεν επαρκούν πλέον για να μας καθάρουν από την τοξικότητα που εισρέει στον οργανισμό μας. Όμως στις αρχές του 19ου αιώνα, εφευρέθηκε στην Αγγλία, το “Colonic Irrigator” και Ελληνιστί Μηχάνημα Πλύσεως Παχέος Εντέρου, που διοχετεύει με ασφάλεια μεγάλες ποσότητες (10-30 λίτρα) καθαρού νερού σε διακεκομμένα διαστήματα μέσα στο παχύ έντερο. (Από τότε οι κάτοικοι της βορείου Ευρώπης, οι οποίοι τρέφονταν με διατροφή περιέχουσα ελαχίστη κυτταρίνη, βοηθήθηκαν αποτελεσματικά στην κάθαρση του εντέρου τους).
Πρόκειται για ένα σύστημα καθαρισμού και περιποιήσεως που αφορά το έσχατο μέρους του πεπτικού μας σωλήνα, το κόλον.
Είναι αναγκαίο συμπλήρωμα για κάθε προσπάθεια αποτοξινώσεως των ασθενών και πλέον κατάλληλο για την καθολική ενίσχυση του σώματος ως προς την ευεξία, ευρωστία, αναζωογόνηση και ανανέωσή του.
Όταν ο θεραπευόμενος υποβάλλεται σε αυτήν την μέθοδο, ευρίσκεται σε αναπαυτική, ύπτια θέση και το ζεστό, χλιαρό η κρύο νερό εισρέει στο παχύ έντερο δια του ειδικού ακροφυσίου που τοποθετείται ανενόχλητα στο απευθυσμένο τμήμα του εντέρου. Όταν αρχίζει η εισροή του νερού ο θεραπευόμενος ανέχεται μία οριακή για τον ίδιο ποσότητα νερού, οπότε ο χειριστής του μηχανήματος το σταματά και μαλάσσει εξωτερικώς την κοιλιά επεξεργαζόμενος ειδικά σημεία, όπου δυσκολεύεται η διέλευση του περιεχομένου.
Έτσι επιτυγχάνεται η συντομότερη αποτοξίνωση των λάχνων και γενικώς του επιθηλίου του εντέρου, το οποίο μπορεί να έχει επικολλήσεις και επιστρώσεις πολλών χρόνων.
Το ευτυχές του ζωντανού ιστού είναι ότι σε ορισμένες βαριές περιπτώσεις δυσκοιλιότητας, όπου ένα μεγάλο μέρος του επιθηλίου είναι κατεστραμμένο, εκείνο αποσπάται και αποβάλλεται αυτούσιο και ανανεούμενο, σαν το δέρμα του φιδιού.
Άλλο αποτέλεσμα αυτής της καθάρσεως είναι ότι επιφέρει αγγειοδιαστολή. Έτσι οδηγούμαστε σε μείωση της υπέρτασης και αποσυμφόρηση της καρδιάς και του εγκεφάλου και στην βελτίωση της λεμφικής κυκλοφορίας και του εγκεφαλονωτιαίου υγρού.
Η κάθε εφαρμογή διαρκεί από 30 έως 60 λεπτά της ώρας.
Η υδρο-κολονο-θεραπεία δεν αντενδείκνυται σε ουδεμία περίπτωση και δεν έχει αναφερθεί καμία παρενέργεια εδώ και εκατό χρόνια.
Αυτή η συμπληρωματική μέθοδος θεωρείται από τις πιο αποδοτικές για να επιτελεσθούν τα καλύτερα αποτελέσματα σε όλες τις περιπτώσεις που αντιμετωπίζονται στα θεραπευτήριά μας, μέσω της οστεοπαθολογίας και χειροπρακτικής.
Ειδικές περιπτώσεις που βελτιώνονται αποτελεσματικότερα με την υδρο-κολονο-θεραπεία είναι οι εξής:

•           Νόσος του Crohn

•           Καρκίνος εντέρου

•           Δυσκοιλιότητα, ευκοιλιότητα, μετεωρισμός, τυμπανισμός

•           Σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου

•           Πολύποδες, εκκολπώματα

•           Συστημική δυσπραγία και αλλά αυτοάνοσα νοσήματα

•           Αλλεργίες, δερματίτιδες, εκζέματα, τροφικές δυσανεξίες

•           Ψωριασική και εντερογενής αρθρίτιδα

•           Αβιταμίνωση λόγω πλημμελούς απορρόφησης βιταμινών

•           Πυρετοί, κόπωση, αϋπνίες, κατάθλιψη, υπερένταση, πονοκέφαλοι, ευερεθιστότητα

•           Ακμή

•           Κυτταρίτιδα

•           Αιμορροΐδες

•           Προετοιμασία εντέρου προ κάθε χειρουργικής διάνοιξης